Kinderen kunnen je altijd doen versteld staan. Wij zijn gewoon om Wouter af en toe eens in de hoek te zetten als hij stout is, en dan is dat altijd een miserie. Hij begint te huilen of te roepen, hij gaat slaan tegen de muur, hij gaat stiekem ergens een stuk speelgoed pakken om zich mee bezig te houden, hij staat niet stil en om de 5 seconden vraagt hij: 'mag ik er al uit?'.
Maar gisteren een ander verhaal. Hij ging met zo'n loopfietsje (plastiek, geel zadelke, u kent het wel) dat eigenlijk bedoeld is voor kleine kindjes, spelen. Dat spelen was niet zoals het bedoeld was, maar wat wil je, een kind van 5 kan daar niet meer comfortabel op fietsen/lopen, dus vond hij iets anders om ermee te doen. 'Gooien'!? Sja, zo sterk zijn die fietsjes niet, en dus kwam hij iets later terug binnen, en let op zijn woordkeuze: 'mama er is iets ergs gebeurd, t fietsje is kapot.' Niet: ik heb ermee gegooid en ik heb het kapot gemaakt. Ik blijf mijn kalme zelve en ik zeg: ga maar in de hoek staan.
Meneer stapt rustig terug op weg naar het schuifraam, terug naar buiten en ik sta verwonderd te kijken: gaat hij nu niet in de hoek gaan staan? Heeft hij mij niet gehoord? Denkt hij dat het niet nodig is? ... Tegen dat ik terug wil zeggen dat hij in de hoek moet gaan staan, draait hij zich om: 'Ga je het aan papa zeggen?' (papa is op dat moment niet thuis) Ik wil geen klikspaan lijken, dus ik zeg: dat zal niet nodig zijn, papa zal wel zien dat het kapot is en hij zal wel weten dat je kleine zusje niet sterk genoeg is om dat kapot te krijgen, dus hij zal wel weten dat jij het gedaan hebt. Je ziet onze Wouter zijn hersens gewoon werken op dat moment en een paar seconden later komt het volgende uit zijn mond: 'ja ik zal dan maar in de hoek gaan staan'. Hij denkt waarschijnlijk: als papa dan thuis komt, zal hij niet meer kwaad zijn, want ik heb mijn straf al gehad of zoiets, wie begrijpt hoe zo'n kind zijn hersenen werken.
En hij wandelt heel rustig naar de hoek, hij zet zich heel rustig en braaf met zijn gezicht naar de muur en ik hoor hem zeker 5 minuten niet vragen: mag ik er al uit? De wonderen zijn de wereld nog niet uit?!
Deze morgen dan nog een verontrustend praatje met de zoon: 'mag ik mijn Spiderman pak meenemen naar school?' Huh hoezo? 'Stijn en ik gaan allebei ons Spiderman pak meenemen, dan kunnen we vechten met Tarik.' Tarik is een meisje... Knullen van 5 jaar oud gaan vechten met een meisje van 5 jaar oud? VECHTEN? Met een meisje?! En dat terwijl ze nog maar 5 zijn? Dat Spiderman pak is mooi op zijn kamer blijven liggen! Eens zien of em een blauw oog heeft vanavond... :-)
0 reacties:
Een reactie plaatsen